Konstrukcja nostalgii

Asamblaż balansuje między nostalgią i duchowością a powierzchniową, masową estetyką pop-artu. Na surowej, drewnianej desce oplecionej czerwonymi i niebieskimi nićmi spotykają się dwa światy: materia niosąca symboliczną treść i elementy codziennego użytku przypominające komercyjną ikonografię.
Rysunkowe oczy, mechanizmy zegarowe, piórko, liść i zużyte żarówki tworzą opowieść o czasie, pamięci i przemijaniu. Ich obecność kontrastuje z dynamiczną, niemal plakatową kolorystyką nici, przywodzącą na myśl język pop-artu–estetyki masowej, spłycającej przekaz do obrazu łatwo przyswajalnego.
W tej pracy organiczne detale i głębokie znaczenia zderzają się z wizualnym kodem kultury konsumpcyjnej. Powstaje napięcie pomiędzy tym, co duchowe i autentyczne, a tym, co wyprodukowane, powtarzalne i pozbawione indywidualnej historii.